Γράφει ο Γιώργος Γιώτσας
Την πρώτη φορά που έκανα έρωτα, στο ραδιόφωνο έπαιζε το “Man on the moon” των R.E.M. Και παρότι αυτό που κάναμε έμοιαζε περισσότερο με μια αδέξια προσπάθεια για έρωτα, στο τέλος η κοπέλα γέλασε και με φίλησε στο στόμα. Ένα φιλί δυνατό, με πίεση καθώς χείλη κλειδώθηκαν σε χείλη. Ένα φιλί που δε θα ξεχάσω ποτέ. Όπως δε θα ξεχάσω ποτέ και το τραγούδι. Οι R.E.M. εκτός από ένα από τα κορυφαία alternative rock συγκροτήματα που μας χάρισε η ζωή, ήταν και το συγκρότημα που συνόδευσε σαν αστερόσκονη την εφηβική μου καθημερινότητα. Ήταν το συγκρότημα που με έκανε να αγαπήσω τόσο τα τραγούδια και την μουσική που για πρώτη φορά στη ζωή μου πήγα σε συναυλία.
Ήταν το 2008 αυτή η πρώτη φορά. Έκανα κοπάνα απ’ το στρατόπεδο της αεροπορίας στο Ίλιον (άλλαξα κάρτες εξόδου με ένα παλικάρι που του εξήγησα πόσο ήθελα να πάω στη συναυλία) και βρέθηκα στο Καλλιμάρμαρο στάδιο όπου χιλιάδες κόσμου είχε γεμίσει, για να απολαύσουμε τους R.E.M. Οι οποίοι έρχονταν σε στιγμές δόξας τους, γεμάτοι δύναμη, ενέργεια, έμπνευση και μουσική. Την τιμωρία θα τη σκεφτόμουν αργότερα (“Δεν υπάρχεις!” μου φώναξε εξοργισμένος την επόμενη μέρα ο Σμηνίας και του απάντησα με σοβαρό ύφος “Δεν υπάρχω, είμαι ένα πλάσμα της φαντασίας σας”. Μετά με στόλισε με τόσο ευφάνταστες βρισιές που ήταν σχεδόν αστείες να της ακούς. Αλλά δεν έφαγα φυλακή γιατί υποψιάζομαι εκτίμησαν πως ήμουν πάντοτε υπόδειγμα -ε, στην αγάπη και στην μουσική επιτρέπεται και η τρέλα). Εκείνη τη στιγμή στο Καλλιμάρμαρο τραγουδούσαμε όλοι μαζί, μια ζωντανή θάλασσα γεμάτη χαρούμενα και εκστασιασμένα πρόσωπα κάτω από την πανσέληνο του Αττικού ουρανού. Το να βλέπεις την πανσέληνο από συναυλία του αγαπημένου σου συγκροτήματος, μέσα στο Καλλιμάρμαρο είναι ανεκτίμητο… Και όταν ο Michael Stipe κατέβηκε απ’ τη σκηνή για να τραγουδήσει μαζί με το κοινό το “The one I love” μ’ έναν σχεδόν μαγικό τρόπο (έναν τρόπο για να εξετάσει ο ιστορικός του μέλλοντος) βρέθηκα από την δέκατη περίπου σειρά στην πρώτη, σχεδόν χύθηκα ανάμεσα στους ανθρώπους σαν αερικό μέχρι που βρέθηκα στα κάγκελα -και μπροστά στον Stipe. Άπλωσε το χέρι του. Εγώ το έπιασα. Άλλα χέρια ήρθαν πάνω απ’ τα δικά μας, σε μια ονειρεμένη χορογραφία. Κοιτούσα στα μάτια τον αγαπημένο μου τραγουδιστή (και προφανώς παγκόσμιο star της ροκ) και του κρατούσα σφιχτά το χέρι όσο τραγουδούσε στίχους όπως “Τhis one goes to the one I love”… Το ότι με κοίταξε και εκείνος στα μάτια ήταν το κερασάκι σε μια τούρτα που δεν είχα ονειρευτεί πως θα γευτώ ποτέ.
Πέρασαν επτά ολόκληρα χρόνια για να πάω σε συναυλία ξανά. Η ζωή μου άλλαξε, έπιασα δουλειά, απέκτησα υποχρεώσεις. Βασικά όλα άλλαζαν με ταχύτητα που δεν συνειδητοποιούσα επειδή στεκόμουν πολύ κοντά στα γεγονότα της ζωής μου. Μονάχα αργότερα καταλαβαίνεις τις μεγάλες αλλαγές στον εαυτό σου. Και μονάχα αργότερα κατανόησα πως μπορεί η συναυλία των R.E.M να ήταν η πρώτη και πιθανότατα η τελευταία που θα είχα πάει ποτέ… αν δεν ήταν η Elle. H νεράιδα του ξενοδοχείου όπου δούλευα με έφεση στα καλλιτεχνικά και τις πολεμικές τέχνες άκουγε φανατικά 30STM. Ο Jared Leto -τη χρονιά όπου ενσάρκωσε και τον Joker στον κινηματογράφο- έμελλε να έρθει στην Μαλακάσα με το ροζ μαλλί του και την αστείρευτη, σχεδόν εξωγήινη ενέργεια του. Αλλά η Elle δεν είχε κανέναν να πάει εκείνη την ημέρα. “Θες να πάμε μαζί;” μου είπε. Με είδε που το σκεφτόμουν. “Θα μου λείψεις αν δεν έρθεις” πρόσθεσε. “Το καταλαβαίνω” της απάντησα, “Και εμένα μου λείπω μερικές φορές”. Γέλασε και μου έκανε ξανά την ερώτηση της. Ήξερε ότι είμαι βαρεμένος με την ροκ και ας με έβλεπε ήσυχο μέσα στο φρεσκοσιδερωμένο πουκάμισο και την μπλε ατσαλάκωτη γραββάτα στη δουλειά μου -σίγουρα κάπου θα με είχε δει να χορεύω μόνος στη ρεσεψιόν (αν πιάνεται για χορός το headbanging). Χαμογέλασα και είπα “ναι”.
Λίγες ώρες όμως πριν από το pick up για να πάμε Terra Vibe, έσπασα τον αστράγαλο μου (μη με ρωτήσετε πως τα κατάφερα, τον έσπασα μόνος μου σε μια κακοτεχνία του δρόμου). Κάθισα παράμερα στο πεζοδρόμιο με το πόδι να στέλνει σουβλιές πόνου σε όλο μου το κορμί αλλά ζεστό όπως ήταν ακόμη δεν ήξερα το μέγεθος της ζημιάς. Παρά μόνο ότι δεν μπορούσα να περπατήσω. Κάλεσα την Elle στο κινητό για να της πω τα δυσάρεστα νέα. “Ωχ όχι!” είπε η Εlle… αλλά όχι επειδή έσπασα το πόδι μου (γέλασα με την καρδιά μου όταν το κατάλαβα). Θα έχανε τη συναυλία! Πήρα μια απόφαση στη στιγμή, πήγα κουτσό στα επείγοντα του Λαϊκού που ήταν κοντά μου, εκεί όπου ένας μεσήλικας γιατρός αφού μου χαμογέλασε αποδοκιμαστικά (είμαι σίγουρος θα σκέφτηκε “αχ η νεολαία σήμερα, σπάνε τα πόδια τους” ή κάτι τέτοιο) μου ακούμπησε επιφυλακτικα το γύψο που μου ‘χε βάλει. “Απόλυτη ξεκούραση και περπάτημα μετά από 15 μέρες μου είπε”. Πριν φύγει, γύρισε και με κοίταξε. “Απέναντι έχει κατάστημα με πατερίτσες”. Προμηθεύτηκα δύο μεταλλικές. Τρεις ώρες μετά οδηγούσα με γύψο στο δεξί μου πόδι -και με τα δάχτυλα μου να ξεπροβάλουν χαριτωμένα καθώς πατούσα γκάζι στην Εθνική- ενώ η Εlle γελούσε δίπλα μου και τραγουδούσε κομμάτια από την setlist. Πιστεύω ήμουν ο μοναδικός άνθρωπος εκείνο το βράδυ που χοροπηδούσε μαγεμένος υπό τους ήχους τον 30STM στο χωράφι της Μαλακάσας, στο ένα πόδι. Και με πατερίτσες στα χέρια.
Εκείνη η συναυλία αποτέλεσε το ορόσημο της “τρέλας” μου και το έναυσμα να απολαύσω τα επόμενα χρόνια πολλούς αγαπημένους καλλιτέχνες και συγκροτήματα (Iron Maiden εις διπλούν, Iggy Pop, Marina and the Diamonds, James, Patti Smith, Alice Cooper κλπ.) Και κάθε φορά ένιωθα την μαγεία. Γέμιζε το κορμί του, ξεχυνόταν με τον ιδρώτα από το δέρμα μου, μαζεύονταν στα μάτια μου που λαμποκοπούσαν, γέμιζε το χώρο με τη φωνή μου που ενώνονταν με τις άλλες φωνές.
Και αν νομίζετε ότι τα “τρελά” είχαν τελειώσει, σκεφτείτε το ξανά! Φέτος απόλαυσα τον γίγαντα Alice Cooper στο ΟΑΚΑ (ήταν μεγάλο μουσικό απωθημένο και το διασκέδασα όσο δεν πάει κάνοντας μεταξύ άλλων και make up από την artist, cosplayer Eve Estenzia) και με το που μπαίνω στην αρένα βλέπω μια κοπέλα η οποία είχε κάνει και εκείνη make up (δεν είμασταν ιδιαίτερα πολλοί με την τρέλα αυτή), συναντιούνται τα βλέμματα μας και σχεδόν ταυτόχρονα λέμε “Ωραίο make up”! Τη ρωτάω αν μπορούμε να βγάλουμε και μια φωτογραφία και βγάζουμε δύο πολύ ωραίες. Τη χαιρετώ και χανόμαστε στο πλήθος της συναυλίας. Την επόμενη μέρα ο Alice Cooper ανεβάζει (μέσω επίσημου account στο instagram) τη φωτογραφία μας! Άλλο ένα υπέροχο κερασάκι σε μια φανταστική βραδιά! Και παρότι θέλω να το μοιραστώ με την κοπέλα, δεν έχουμε μιλήσει, δεν ξέρουμε καν ο ένας το όνομα του άλλου, ούτε τα social, μόνο ότι μας ενώνει η αγάπη για την καλή μουσική. “Δεν πειράζει”, σκέφτομαι, “Ίσως το δει και χαρεί και εκείνη”. Μια εβδομάδα μετά είμαι ξανά στην αρένα του ΟΑΚΑ, ανάμεσα σε 40.000 χιλιάδες ανθρώπους για το μεγάλο come back των Iron Maiden (τους λατρεύω απλά, η μουσική τους γεμίζει τη ζωή ελευθερία και χαρά). Η συναυλία είναι θεϊκή, γεμάτη παλμό, ένταση, τραγουδάρες, ενέργεια. Αφού τελειώνει και βγάζουμε αναμνηστικές selfies και φωτογραφίες με φόντο το τεράστιο Spitfire που σκεπάζει στη σκηνή, ξεκινάω να πάω στο parking ανάμεσα σε κόσμο που όπως και εγώ έχει ένα μεγάλο χαμόγελο στο -ιδρωμένο- πρόσωπο του. Ελίσσομαι ανάμεσα από σώματα. “Επ, που είσαι;” ακούω και όταν γυρίζω το κεφάλι βλέπω την ίδια κοπέλα από την προηγούμενη συναυλία. Νομίζω δεν μίλησα από την έκπληξη. Εδώ αφήνω τα κλειδιά μου πάνω στο τραπέζι και δεν τα βρίσκω μετά. To να συναντήσεις έναν άνθρωπο, σε δύο τυχαίες στιγμές, στο ίδιο σημείο, μέσα σε εκατοντάδες και χιλιάδες πρόσωπα είναι απίστευτο. Αλλά συνέβει. Όπως και η μουσική των Iron Maiden που ντύνει καθημερινά την ζωή μας. Όλα αυτά πιστεύω είναι πολύχρωμες ψηφίδες της μαγείας που φέρνει η μουσική στη ζωή μας. Τώρα είναι τρεις το πρωί, γράφω αυτό το κείμενο στην άδεια ρεσεψιόν (οι άνθρωποι κοιμούνται στο ξενοδοχείο) και τα σκέφτομαι όλα αυτά τα μαγικά από τότε μέχρι σήμερα -αναρωτιέμαι ποιος είπε ότι η μουσική δεν κάνει θαύματα… και χαμογελώ σαν παιδί.
Υ.Γ. Για την συνάντηση με την Patti Smith, την εγκάρδια χειραψία, την υπογραφή στο εισιτήριο της συναυλίας της στο Γκάζι, τα όσα με ρώτησε και αυτά που της απάντησα, θα τα πούμε μια άλλη φορά.
Το βιβλίο του Γώργου Γιώτσα "Το μακρύ σοκάκι" κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Λυκόφως ενώ το μυθιστόρημά του "Το κουτί" κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Bell
